|
ის როგორ იყო? ღამეს იღბლიანს შორს, ვარსკვლავების აკამკამებით ლექსმა ქარივით შემომინგრია ქოხის კი არა, გულის კარები.
ტოლთან რომ მსურდა რბენა, ანცობა, გზაზე მტერივით გამომყვა ლექსი და არ ისმინა ჩემი ბავშვობა.
ბუნების ფერიც სულში მინთია, ლექსმა მაჩვენა ფერი სიტყვათა და შემაძრწუნა, როგორც მინდია.
და სიმღერები მომცა ხუნდებად, დღეს თავხედურად ლექსთან მორკინალს თუ სადმე ფეხი დამიცურდება,
მისთვის სიცოცხლე მსურდა გამეყო და მაპატიებს უძლურ სტრიქონებს, გულმა რომ თქვა და სიტყვა არ ეყო. |


