|
ნეტავ გვირილებს არ ვენატრები, არ ვახსენდები მთებსა და მინდვრებს? ფრთებზე ვუზივარ ნისლის წეროებს, დრო-ჟამს სინათლის კვიცივით მივდევ. მთის წვერს წადებულ სილურჯის ტკივილს ცაო, მასწავლე მეც, როგორ ითმენ.
ყელში გასჩრია სიჩუმე ტატნობს. არადა, ვიცი, აქ ხარ, სულ აქ ხარ... ნუთუ ეს მთებიც ჩემსავით გნატრობს, რომ ერთხელ მაინც გიხილოს, ღმერთო, მზედ და ყვავილად კი არა, მარტო...
სივრცეს ყაყაჩოს ბურჯღლი დასცვივა, ანგელოსები გადაუფრენენ შენი თვალებით ხევებს, ნაწვიმარს და ჩემი სევდაც იქით გაყვება, სადაც საუფლო სიზმრებს არ სძინავთ.
მომჩერებია თეთრი პეპელა. რაო? გავფრინდეთ, სადაც გველიან, წუთისოფელი ხომ არ გებევრა, ან შენ რად გაკრთობს, ბაბუაწვერავ, მარადისობის სულის შებერვა?
და ჩავეკრიფოთ ნამად გვირილებს, მაშინ, როცა სუყველა გადაგვივიწყებს, ნისლად მოვიდეთ საარაგვოზე, საღვთო ფიქრივით ცად რომ მიიწევს... |


