|
ხეს კი ვერ ხედავ ოკეანის ცრემლებია აისბერგები. კითხეთ თოლიებს ან თევზის გუნდებს, გეტყვიან, რომ არასოდეს დაუნახავთ ამ წყლის ტირილი. მე კი ასე არ გამომდის, ვერაფრით ვყინავ ჩემს ტკივილებს, სულ ორსული ვულკანივით ვარ, და როცა ცეცხლის ფარვანებს ვაჩენ, ირგვლივ ისეთი ნოყიერი ხდება მიწა, რომ ზედ ვენახსა და ბაღს აშენებს ჭკვიანი გლეხი. მსხმოიარობენ ზეთისხილის ხეები და როგორც ჩვილი საკუთარ თითებს, გატრუნული ვაკვირდები - არსაიდან ამოზრდილი ტოტების ვარჯი როგორღა გახდა ნეტავი ჩემი? ვერც გამზომავ, რომ დამატოლო მეზობლის გოგოს. სულ ვიფრქვევი და ვიფერფლები, სულ ცეცხლი ამდის. იცით, რამდენჯერ მინატრია, ვარდკაჭაჭების ტყუპისცალივით განთიადის ლიტურგიების ლურჯი ნათება ავიკეცო როცა ძეძვივით გზაზე მგზავრი გმრავლდება, ჰაერში - ალხი, წამოვკრიფო ხოლმე სიცისფრე - ჩემი ფარა ბეკეკოების და გავუყუჩდე მდუმარების გრილ ჩეროებში სიტყვის ნიავქარს, რომ ვერავინ დაგვიბრალოს, ვერვინ გვიპოვოს, რომ არავის ეძვირფასოს ჩვენი ცეცხლის აცეტება, აბალახება. ნეტა ვერავინ გამოგვარჩევდს ასეთ წუთებში იმ ხრიოკიდან, სადაც უთვლელი გორაკი და ბორცვი და მთაა და ღვთის სუნთქვის ჩქამიც არ ისმის, მაგრამ იცი, რომ ჰა, საცაა წამოიწყებს ჩიტი გალობას, ხეს კი ვერ ხედავ… |


