კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 16:39

 

 

 

სოფელი სოფელს ეძახის:

„დაილიე თუ ხარაო?“

„ვარ, ჯერა ვსუნთქავ კიდევა,

ჯერ კიდე სიკვდილს ვთვალაო!


ჯერ ხევისბერიც აქა მყავს,

დროშას ცისკრის ცვრით ვნამაო,

შენ როგორა ხარ, ბეჩაო,

ხმიანობ ხანის-ხანაო?“


„მე შვილებს ველი, გზას გავცქერ

უჩინოდ მაღლიდანაო,

ნასახლარების გემო მაქვს,

არ მომდევს კერის ძალაო.


სიზმარში დედილას ვხედავ,

ტირის-კე წარამარაო,

თან მეუბნება, რადა ხარ,

შვილო, ასეთი ცალაო?

თან მოიდენის თეთრ ხბორებს,

დამიტოვებს და წავაო“.


ღამდება, მთვარე ამოდის -

ნასოფლარების გადია.

ახლა ის მოუგურგურებს,

ნასახლარს, კვრივებს, ხატიანს.


ბილიკებს, ნაშალ ყორეებს

დარდისფრად გადაანათებს.

თოკიდან ფრთხილად ჩამოხსნის

სიკვდილის სიზმრის ანარეკლს.


დილამდე კიდეც გაათბობს

ვარსკვლავებიან საბუდარს.

ბაბაჭუების ნაქსელში

ხსოვნის პეპელას გაბურდავს.


ღამეს - სიბნელის ბერმუხას,

ესმის მდინარის ლაშქრული.

თვალს მოადგება სინათლე -

უნაბისფერად ნაჟური.


ნასოფლარების ტკივილი

მთებს დილის ნისლით დაბურავს.

მზე ააშრობს და წაიღებს

ღმერთისკენ სოფლის სამდურავს.

 

პოეზიის გვერდი   • • •   პოეზია - მარიამ წიკლაური  • • •   მარიამ წიკლაურის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen