|
სოფელი სოფელს ეძახის: „დაილიე თუ ხარაო?“ „ვარ, ჯერა ვსუნთქავ კიდევა, ჯერ კიდე სიკვდილს ვთვალაო!
დროშას ცისკრის ცვრით ვნამაო, შენ როგორა ხარ, ბეჩაო, ხმიანობ ხანის-ხანაო?“
უჩინოდ მაღლიდანაო, ნასახლარების გემო მაქვს, არ მომდევს კერის ძალაო.
ტირის-კე წარამარაო, თან მეუბნება, რადა ხარ, შვილო, ასეთი ცალაო? თან მოიდენის თეთრ ხბორებს, დამიტოვებს და წავაო“.
ნასოფლარების გადია. ახლა ის მოუგურგურებს, ნასახლარს, კვრივებს, ხატიანს.
დარდისფრად გადაანათებს. თოკიდან ფრთხილად ჩამოხსნის სიკვდილის სიზმრის ანარეკლს.
ვარსკვლავებიან საბუდარს. ბაბაჭუების ნაქსელში ხსოვნის პეპელას გაბურდავს.
ესმის მდინარის ლაშქრული. თვალს მოადგება სინათლე - უნაბისფერად ნაჟური.
მთებს დილის ნისლით დაბურავს. მზე ააშრობს და წაიღებს ღმერთისკენ სოფლის სამდურავს. |


