კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 17:17

 

 

რაც ამ მიწაზე ყვავილი ყვავის,

რაც ამ ყანებში მზეკაბანია,

მწყემსი ბავშვივით, ასე მგონია,

უფალო, შენგან მეც მაბარია.


რაც აქ სიტყვაა ნათქვამ-უთქმელი,

რაც ნისლებს მთებზე ცვარ-ნამად დასდით,

ასე მგონია, მეც უნდა ვზიდო

ბედნიერებად მაგათი დარდი.


სულში მიყვავის ერთი შროშანი

ანგელოზების ნამოსახლარის,

ასე მგონია, უსაზღვროდ მწყალობ,

როცა თენდება დილა ახალი


და ყველა ჩიტი ჩემთვის ლოცულობს,

მზე მაწვდის რძეს და თაფლიან ფიჭას.

გამჭვირვალე ვარ, როგორც ჰაერი,

გული კერიის ცეცხლივით მიჩანს.


შემოეფიცხოს დაღლილი მგზავრი,

გვაქვს სიხარულის ღვინოც და პურიც.

შენს განთიადებს რომ ვაყურადებ,

მესმის მწუხრის ხმაც, სევდაგაბმული.


დილის ნიავი შენი სუნთქვაა,

ბილილებს მზერას მოავლებ,ფერადს.

სიკვდილი ქვისფერ თვალებს გარიდებს,

სიცოცხლის ჭალებს ბელავს და ბელავს.


უთვალავ ყვავილს გაუშლი მიწას,

უთვალავ დილას ცას შეაშუქებ.

დიდი მაგითაც ხარ, სახიერო,

მე რომ სიცოცხლეს კიდევ მაჩუქებ.


არც ჩემი გული გეცოტავება,

რომ ცნობ და კარგად გესმის ჩემი ხმაც.

ნეტავი ღმერთო, ვით ეს ქვეყანა,

ორთავ სოფელში მარტო შენი მქნა.

 

პოეზიის გვერდი   • • •   პოეზია - მარიამ წიკლაური  • • •   მარიამ წიკლაურის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen