|
ტყის პალიმფსესტზე გადაეწერა ზამთრის სითეთრე ოქროვან რტოებს. ბოლო ფოთოლი ისე ეცემა, თითქოს სამყაროს პირველად ტოვებს.
იქნებ, სხვაგვარი გეწადათ განძი? ვიგლოვოთ ერთად სული, დაღლილი მშვენიერების მარადი განცდით,
გოლეულივით, იმედად დატკბეს, სულს სიხარული არ დაავიწყოს, არ დაამსგავსოს სიცოცხლე საქმეს.
ლურჯ ჯამში ვარსკვლავთ ნაფიფქი ყრია, როგორც დასტური იმ სასწაულის, რასაც, უბრალოდ, სამყარო ჰქვია.
რაც გაიზომა სულ ერთი წუთით, სულ მივტიროდით მარადისობას და მაინც სულ ამ ერთ წუთზე ვწუხდით.
ის წუთი მაინც ხომ უნდა გატკბეს, რომელიც გეტყვის ჩემს სიმართლეს და გულს სიყვარულით და შვებით გატკენს. |


