|
ის იყო თეთრი თავახრილი და ოქროპირი, უცხო სიტყვები ვით გედები მან ადიადა. მისთვის ოცნება იყო მკაცრი იროდიადა, და იყო მარტო სილამაზის ძვირფასი გმირი.
უსხივო ხალხში სხვანაირად ის დადიოდა, ღვთაებრივ ხმებში ზამბახმები თეთრად სცვიოდა, შორს არი მისი ოქროს ქვეყნის წმინდა ნაპირი.
სიმახინჯეში მან შენიშნა მხოლოდ კეთილი. ის იყო ბრძენი, ერთადერთი, გაუგებარი როგორც „სონეტი“ თეთრ სხივებში გამოკვეთილი.
ოქროს ტაძრებში ღოცვების დროს მალარმე გვწამდეს. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


