|
გააღებს კარებს მალაელი სოველი ხელით; - დღეს ჩემ ოცნებას ის მორჩილად ემსახურება - ჩემ ოთახს ბურავს სურნელება წარსული, ძველი, და ჩემი სული მირაჟებით დაიხურება.
და თეთრი თვალით მე მიყურებს მაინც თაღლითად; არ ვიცი, რა სურს; ეს ცხოვრება გავასიზმარეთ… დღეს მის ოცნებას მე არ ვიცი, თუ რა დაღლიდა.
ორი ლანდება დაღმართებით გადმოჩეხილი. და მოლოდინი დღეს პირველი და უცნაური და მთვარის შუქი შემოჭრილი მაცდურ გრეხილათ.
ბევრმა ვადებმა გაიარა და მე ვღონდები; ვის სურს აქ მოსვლა, შებრალება არ ეპოება. უხსოვარ დროთა გარდასვლაში ვის ვაგონდები?
და ოთახს ავსებს სურნელება, ცისფრად ნაფერი. ის განდევნილი ყორანის ფრთას გადამახურავს. მესმის გალობა ვარსკვლავებით გადმონაბერი·
ამიწევს ნელა ცივი ხელით და მომესმება: „იხილავ სახეს სიკვდილისგან გამოტაცებულს, შენ ბავშურ დარდებს მისი ცრემლი გადაესხმება“,
ლიბრედი შუშა, თეთრი თვალი გადმონთხეული; მჭკნარი სხეული მოღუნული, ვით მორიალი, და ჩემი ტანი დამწვარი და ნაცრად ქცეული. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


