|
რა დამავიწყებს იმ წლებს, თავს ვუღალატე როცა, დღემდე ამაოდ მიწევს, მონანიებით ლოცვა.
ვინც რომ პირველი იყო, ეკიდა უნდა ითქვას ბექა, შალვა თუ ნიკო...
ხალხი რომ სცემდა ტანკებს ცხედრებს გვერდიგვერდ დაყრილს, იმ დღეს გაბზარულ სარკეს...
პირველ ცრემლებს ან სიცილს, პირველ წარმოთქმულ ასოს, დღეს კი რა აღარ იცის...
გამაცნო ვაჟა, გალა... რას ვიფიქრებდი შემძრავს, ისიც დამტოვებს განა...
რვა წლიდან სევდის მომგვრელს, ალბათ ამიტომ ამტვრევს ჩემი ლექსი თქვენს დოგმებს. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


