|
გაშლილ წალკოტში ნორჩ ყვავილის მოწყვეტა მსურდა, მაგრამ სერაფიმს ბედკრულისთვის ესეც შეშურდა!
მან დააფარა და უშფოთველი, გულწრფელობის ცრემლი დაჰღვარა.
მე მას განვშორდი, და შავს ქვესკნელში განწირულად დავჰქროდი, ვძრწოდი!
და ტანჯვა სულის, საუკუნეთა მსვლელობაში გაცივებულის?
კუბოდ იცვლება, მე კი, უბედურს, თვით სიკვდილიც არ მეღირსება!
მიჰქრიან დღენი. ოჰ, ვის, ვის ძალუძს, განიცადოს ტანჯვა ესდენი?! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


