|
ხმა მოგვაწვდინე ბრძოლის ველიდან, ლექსი მიგქონდა საველე ჩანთით. იქნებ დაეცი სადმე ბერლინთან და მთის ჯიხვივით დაჭრილი სჩანდი.
თვალში ელავდა ხვამლის თავანი. წახველ და დაგრჩა გულის ნამცეცი, რადგან თან წაგყვა ლექსი მრავალი.
თავი მიდევი ნანგრევის ქვაზე. ბინდში ელავდა ორბელის ციხე და შორს წიფლნარი მუაშის გზაზე.
სისხლმა შეღება ქართული წინდა. როგორ გაგართობს მდინარე დუნე, შენ ლაჯანურის ჩხრიალი გინდა.
ჯაგს კაფავდი თუ დანაღმულ ჭაობს. შენი სტრიქონის ქუხილი მომწონს და გზაზე გეძებ, უმცროსო ძმაო.
როგორ შეიძლებ დაბლობში გათბე. შენ მშვიდობისთვის ცეცხლში გივლია და აპრილის დღეს სიცოცხლე დათმე. |


