მე მაგონდება ჩემი ბავშვობა

და ჩადრიანი მშობელი დინჯი.

ერთხელ ქალაქში ჩამომიყვანა

ზანკლით, ჩაქურით პატარა ბიჭი.

მეუცნაურა ქალაქის ნახვა

და ჟრუანტელი ტანში მივლიდა.

დედამ დუქნები შემომატარა

და მოსირმული ქუდი მიყიდა.

მივყევ, ვიარე, გულში ვშიშობდი -

დედა სოფლის გზას ვეღარ მიაგნებს...

მივედით ზღვასთან, გულმა იელვა,

კრთომით ვუცქერდი გემს და იალქნებს...

რამდენი რამე დამვიწყებია

მაშინ რომ გული დაუფიფქია,

ვნატრობ, ნეტავი სულ მომაგონა

იმ დროს ბათუმზე რაც მიფიქრია,

შემდეგ ცამ ბევრი დღეები დაცრა

და გაიფურჩქნა ჩემი მიზნები.

მე დავასრულე ზრდა ყმაწვილკაცმა,

შენ კი, ბათუმო, ისევ იზრდები!

ჩემო ბათუმო, შენში ჰყვავიან

ჩემი ტოლების დღე და მიზნები.

დიდი ხნის შემდეგ გეტყვი სიმღერით -

მე მოვხუცდი და შენ კი იზრდები!