ხელებს გავშლი, გამიტაცე, ქუთაისის ქარო,

შემაფეთე შეხავსებულ თეთრ კლდეების კედლებს,

ყორნისფერი, მოფრენილი დარდი დაიფეთებს,

ქალის კაბის მწვალებელო, მოჯირითე ქარო.

ჩემს სიცოცხლეს ფერი დაჰკრავს, ფერი ვეფხვის ფერი,

ღვინოც მიტომ გამოვცალე ჯამში ჩანამღერი,

მიტომ მივსდევ ჩასაკოცნად ყვავილგადაბარდნილს -

სისათუთით, სინარნარით მოშრიალე მანდილს.

მღვრიე სულში უაღვირო მერნებივით რბიან

დაოთხილი ღამეები სახედანაფატრი,

რა მოუვა, რა მოუვა ვისმეს ნეტავ ამით,

ჩემი ტრფობით იზრდებოდეს ველზე ერთი ვარდიც.

ხელებს გავშლი, გამიტაცე, ქუთაისის ქარო,

შემაფეთე შიშველ კლდეებს, მკრთალ ფერებით ნათოვს,

ლამაზ ქალს რომ შეურხიე კაბა უნებართვოდ,

შენ, მარადის ბედნიერო, ქუთაისის ქარო.