|
აქ, ამ ქალაქში შენი მსგავსი ცხოვრობდა ალბათ, მისი სხეულით დადიოდი და აქ იყავი, დაწაფებული წუთისოფლის შხამსა და შარბათს შენ თავს იცავდი ორლესულით და ნარიყალით.
მისი თითებით აბოს ნიშთან იწერდი პირჯვარს, აღდგომა იყო, სააღდგომო ცხვარს ატყავებდი, სულის ამოსვლის დრო იყო და, კვდებოდი დინჯად.
და ტივტივებდა დაღრეცილი მტკვარში მეტეხი, რომ დასტიროდა საქართველო მეფე ერეკლეს, მაშინ სოლომონ ლიონიძეს გვერდით ედექი...
მისი თვალებით ჩაგიხედავს მღვრიე მორევში. თვალაჭრელებელს, დაბრმავებულს მზის ბაჯაღლოთი, რომ დაგენახა საქართველოს ხსნა უშორესი... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


