|
რა წარმტაცია თბილისო, შენი მთაწმინდის მთები, მტკვარი, მეტეხი, სილაღე გშვენის, ფირუზი გშვენის, მიტომ გაუძელ დროთა ქარტეხილს.
შენს მკერდს უხდება შრიალი ვარდთა, ხალხის იმედო და სათაყვანოვ რაინდად გყავდე მე ციხის კართან.
დაიმსხვრა ხმალიც, მათი აბჯარიც, დახატული ხარ შენ უჩემოდაც, ცა ტილოა და ფუნჯი ჭადარი. |


