|
კვირაა, ჩქამი წუხანდელ წვიმის კამერტონივით ჰკიდია ტოტებს... და ალიონი ლილისფერ გრიმით ურიგებს ქუჩებს იისფერ ბლონდებს...
მძინარე სახლებს სიგრილეს მოსდებს და მოლოდინი ბანგივით მივლის, სანთელი უხმოდ ჩაქრება ოდეს.
მიაქვთ ღრუბლები მეწამულ ქარებს, და მთელი ღამე - ლანდთან საუბრით დაღლილი უხმოდ გავაღებ კარებს.
და შორეული ყივილი მამლის, ფერდობებს მჭვირვალ საკმეველს აკმევს, აყვავებული ხეხილის კვამლი...
სახურავებს და წითელ კრამიტებს, და თუკი რამე მეიმედება, ვუმადლი მხოლოდ მყუდრო ამინდებს...
კედლებს, სურათებს, მინებს და ფარდებს... - დრო გადის, მაგრამ არ მავიწყდება რა მწუხარებით ვკოცნიდი ვარდებს.
რამდენი რამე დამრჩა სათქმელი!.. შავი პეპლებით ივსება ღამე ფიქრით, ლოდინით და ჟრუანტელით.
ცხოვრება ჩემი თლილი ჭიქებით?! - შევხარხარებდი ცის დასალიერს, როცა გარშემო ხტოდნენ ჭინკები!..
იღიმებოდნენ ნიღბები თეთრი, აბრიალებდა ცეცხლის ბაირაღს ცა დასავლეთით, მძაფრი და მკვეთრი.
თანდათანობით მიიწევს ცისკენ... - მოვიყრი მუხლებს, სველი ბალახს ვკოცნი და უდარებელ სიმღერას ვისმენ...
და ძველი ხმები აწყდება სმენას, და როგორც მცხეთას სვეტიცხოველი სულს ტვიფარივით შემორჩა რწმენა!..
უმშვენიერეს და ნაზ პროფილებს... გადასისხლული ფარდების ფერი ბოლომდე მაინც ვერ ვიმყოფინე!..
აპრილი თეთრი - ვერ ვიმყოფინე - კვირაა, ვაკის ბანოვანებმა ნოხები წითლად კვლავ გადმოფინეს.
გახუნებული ზაფრანის ალად, - მატარებლის ხმა ისმის შორიდან, მატარებლები მოაწყდნენ ქალაქს!..
ჩვეულებრივი დღეის და ხვალის, - ო, მერამდენედ მთავაზობს ღალატს ტუჩთან მღიმარე, ცბიერი ხალი!
და სული ისევ სიმაღლეს ითხოვს, ვცილდები უხმოდ გაღებულ ფანჯრებს და ვუბრუნდები ღამეული სტრიქონს.
ფერით ღუიან მზეზე ნოხები... და შორს ბავშვობის დღესასწაული მოჩანს კივილით და ამბოხებით!..
რაც მწუხარებით მქონდა აცრილი... ატმის ალმურით, მზის სალამურით უახლოვდება თბილისს აპრილი!
როს დადიოდა დვრინით ცედური, - აჰა, შენ ჩემი კოჭლი სტრიქონი, ჩუმი მადლობა და საყვედური!
სიცოცხლეს მაინც ზვარაკად ითხოვს. ეს გაუმარჯოს ძვალში და რბილში გამჯდარი სიყვარულს, დატნეულ სითბოს!.. |
|
პოეზიის გვერდი • • • |


