|
დავყურებ ჩემი ბავშვობის ქალაქს ძველი უბნების წითელ კრამიტებს. დიდება შენდა სიკეთის ძალავ - ძარღვებში რამხელა სითბო დამინთე!
როს ფოთოლცვენა მოჰყვა ირისებს, - ას კაცში ვიცნობ ყველა ქალაქელს თვალდახუჭული ვიგრნობ თბილისელს.
ეს სულ ერთია, ამ ცით, ამ მიწით იყავ დღეგრძელი! მე შენს სიმღერას ძველს და სევდიანს, სული ვუბერე როგორც შევძელი!
ჩემსავით ელი, და თუ ჩემსავით შლეგი იყავი - მოდი, ძმასავით მომხვიე ხელი, მოდი და თბილი სიტყვა მითხარი!
და კმევა აკმედ ურდოთა, მტერთა, ავისმზრახველთა... მისი შვენება დღეს იქცა საქმედ, საქმედ, მომავლის გადასახედად!
თუ მასში კაცის არის მისხალი, - სად გული ბავშვის და სიბრძნე დიდის დგას ბედის მარად შეურიგალი!
მავანთ „ქველობა“ და ჭიქით ყალბად ნაჭიკჭიკარი.... - კურთხევა მარად მის ქართველობას, ვისაც ქვეყნისთვის ეწვის ჯიგარი!
წიგნი ზნეობის, ბნელის და ნათლის ნაღდი ტიხარი, როს საქმით და არ პირმოთნეობით ქვას ქვა ედება, ფიქალს-ფიქალი!
მის მწეს და ქომაგს, ყველას, ვინც არის! - მაშ, გაუმარჯოს ამ ბებერ თბილისს, არცრა მქონია სხვა საფიცარი! |


