|
მოხუცებული მოამაგე, საქმით რჩეული, დღემდე სკოლისკენ მიილტვოდა რვეულით, წიგნით. დღეს დაუძლურდა, რუკას, დაფას, ცარცს შეჩვეული თვის კარ-მიდამოს იშვიათად შორდება იგი.
მოტყდა, მოდუნდა, მის ახლობლებს ეს სევდას გვრიდა. ურჩიეს: - წმინდად მოგიხდია ხალხის წინ ვალი, აწ დაისვენე, შენს მეგობრებს იცოცხლო გვინდა.
კუბოს კარამდე არ გაყროდა - ვერ გაიტანა. გადაიღალა, ფრთა შეკვეცა დღეების სრბოლამ, დაიმორჩილა დიდი სული გულმა პატარამ...
უახლოვდება ვენახს, ხეხილს ხალისით, ეშხით. და საღამო ჟამს, თუკი არ ჰქრის მსუსხავი ქარი, ის აივანზე გამოჩნდება გაზეთით ხელში.
დაკეცავს გაზეთს, ძირს ჩამოსწევს ფრთხილად სათვალეს. აფუსფუსდება გაურკვევლად, გახარებული მომავალ სტუმრებს დაკვირვებით შეათვალთვალებს.
მისი ყოფილი მოსწავლენი თუ იქნებიან, მის აღტაცებას, მის სიხარულს არ აქვს საზღვარი, ბევრჯერ მათ იგი ცრემლმორევით შემოხვევია.
სიცოცხლეს თვისას ღრმა მოხუცი, სულით მზიანი. ხალხი პატივს სცემს, ის ხალხს უყვარს, თავს არ გრძნობს ობლად საყვარელი და ღვაწლმოსილი ადამიანი.
სკოლისკენ იტლვის თვალცქრიალა ბავშვების წყება, ააცახცახებს განუყრელი სევდა ფარული, რომ მათთან ერთად აღარ მიდის... და გული წყდება... |


