|
თუ რამ შემორჩა გულს ნათელი, ნაღდი და კარგი, დღეს თუ ვახერხებ თეთრისაგან შავის გარჩევას, თუ დიდ სიმღერას, მივუმატე სულ მცირე ჰანგი, ჰანგი, რომელიც ვინმეს მაინც გულში ჩარჩება;
ჩაკირული და ჩაკვეთილი, მასწავლებელო, მკაცრო, მაგრამ მუდამ კეთილო.
მამავ ჩემო და ჩემო დედავ, შენი შუქია, რომ მიმიძღვის ჭირში თუ ლხინში, ეს შენითაა, - სიძნელესთან შებმას რომ ვბედავ, ეს შენ მასწავლე, არა მქონდეს არაფრის შიში.
არასოდეს შენი ნათქვამი: ვიყო კეთილი, პირდაპირი, ვიყო მართალი.
როცა ჟურნალს ცახცახით გაშლი, და შუბლზე სხივად ჩაგეშლება ჭაღარა თმები, მე უხილავად შემოვდივარ იმ პირველ კლასში და, როგორც ბავშვი, შენს წინაშე კვლავ რიდით ვდგები.
ჩემს ბავშვობის დღეებს ვაცილებ, შენ კი გიბრუნებ სიჭაბუკეს და სიყმაწვილეს. |


