|
თოვლის მაყრების მოსვლა დღეს ქარს არა სჯეროდა და ვით მთვრალი აშუღი - მავთულებზე მღეროდა;
თოვლი თეთრი კონცერტით აბრუებს და აყუჩებს;
თითქოს სატრფო ისროდეს აივნიდან ზამბახებს.
თოვლმა ცა და ქვეყანა თეთრად დაასამარა!
და ცა მხრებზე მაწვება - ცა ძირს ჩამოწეული.
სად მივდივარ? - ჩემს გულში შიში იძვრის ქურდული.
და ზედ ქარვები ჰქონდა, წერტილებად დასმული,
ვით გაქცეულ ფარაონს - მეამბოხე მონები,
აწვებოდა სხივები - ხან რიგრიგად - ხან ჯარად.
ცაში ანგელოზები იმართავდნენ კარნავალს -
მან ზეციდან მესროლა შავი ხელთათმანები! -
თუ გულში ამ განცდის ცეცხლს, რომელ ზღვით დავიქრობდი?..
და გავქვავდი ბურან’ში როგორც კარიატილდა!
თოვლი მაქრის კონცერტში აბრუებს და აყუჩებს;
მთვარე ოდნავ იელვებს და ჰქრება უარესად;
და ცდილობს, რომ დაჰფაროს თვის შიშველი სხეული.
და იშლება მიწაზე ფარჩის თეთრი საბანი.
ახ ნეტავი ამ გზაზე ჩემთვის არვის გაესწრო!
სულში კი თოვლი მოდის და ეჭვი მჩხვლეტს ქურდული! |


