ვამაყობთ მწვანე მინდვრებით, მთებით,

შენით, - მზის სხივთა ოქროს ვარაყო.

რუსთველის ცეცხლის ღადარზე ვთბებით,

სხვა რაღა გვინდა რამ საამაყო?!

ვამაყობთ ძველთა ნალესი ხმლებით,

უძლეველობა ჩვენი რომ ცხადყო.

მთაწმინდის მიწას ბაგით ვეხებით,

და სხვა რაღაა რამ საამაყო?!

ოდითგან გვხმობენ სამოთხის მკვიდრებს,

გმირულ წარსულით ელვარებს აწმყო,

არაგველების სულითა გვზრდიდნენ,

აი, ეს მართლაც არს საამაყო!

გასაჭირშიაც ვიდექით მხნედა,

გვწამდა მამული - ხატება წმინდა.

ქართულ "ნანინას" გვიმღერდა დედა

და საამაყო მეტი რა გინდა?!

გული ხალისით მისთვის გვაქვს სავსე,

დავალთ ამაყად და ვსუნთქავთ შვებით,

ქართული ზეცა გვახურავს თავზე,

გვაქვს საქართველო, ვართ ქართველები!

ყველა გვიწოდებს სამოთხის მკვიდრებს,

ამ ჩვენს მიწაზე წამით ვინც დაჰყო.

არ დაგავიწყდეს, არ დაგავიწყდეს,

რომ ქართველობა არს საამაყო!