როს ჭრილობით იტანჯები, გეწამლება სული,

სიკვდილს ებრძვი, გებინდება სიყრმის გაზაფხული,

ან ტყვედ ჰყავხარ მარტოობას, უნუგეშო სევდას:

ვის იგონებ? ვის ეძახი, განგიკურნოს წყლული?

- მარად ტკბილსა და საყვარელს, დაუვიწყარ დედას!

როს შორეულ უცხოეთში მწუხარებას ჰმონებ,

თვალი ცრემლით გენამება, ფიქრით გულს იღონებ,

სწუნობ, ვეღარ ეგუები სხვა მზესა და მდელოს:

ვისზე ფიქრობ? მწარე კვნესით, ოხვრით ვის იგონებ?

- ჩემს სამშობლოს საყვარელსა, ტურფა საქართველოს!

შორს მყოფს კარზე რომ მოგადგეს უღვთო აღსასრული,

გულმა ცემა გაანელოს, შეგიღონდეს სული,

ჩადიოდეს შენი დილა, ყოფნა შავს კუბოში.

სად ინატრებ, სად ისურვებ იჰქმნე დამარხული?

- ჩემს დედასთან, დაუვიწყარ, ნეტარ სამშობლოში!

ორი მტერი რომ გაგიჩნდეს ვაჟკაცს ძალა-სრულსა,

ერთი ერსა გიჩაგრავდეს, საყვარელ მამულსა,

მეორე კი, პირად სატრფოს, პირად საყვარელსა,

პირველ მახვილს რომელს ჩასცემ, ვის გაუპობ გულსა?

- ჩემს სამშობლოს მოღალატეს, ერის დამჩაგვრელსა!