|
მარადის შუქის მფენო, სვეტო ნათლისავ დიდის, ჩემი ცხოვრების დღენი შენზე ფიქრებში მიდის...
და ხსოვნის ღია კარით ვგრძნობ, უსასრულოდ მავსებს ქარი, მამულის ქარი.
თვალთა წინარე დახრილთ და ღრუბელივით მჩატე ფრთებით მერწევა სახლი...
რა მეხთატეხა დაშლის?.. მოჩანს სამშობლო მხარე ვით ცრემლი უფლის თვალში... |
