მოველ, ვენუკვი, დიდ მიწას ვლოცავ, 

აქ დარჩენილა სიმწვანე მხოლოდ,

ბალახში ვეძებ იმ ძმობის კოცნას, 

რომელიც გვათბობს სიცოცხლის ბოლოს.

ვეამბორები ამ მთებს, ამ ბორცვებს,

სადაც მომავლის გზები გადიან,

ძველი ლეგენდა აღარ მაოცებს, 

მე ცოცხალს ვხედავ ცოტნე დადიანს.

ამ ცხელი მიწის ხატს და სინათლეს,

მისი სახელი ადგას ქანდაკად, 

გზად უჩანს მის მკვიდრს და მობინადრეს...

თან მის სიცოცხლეს მოსდევს კვალდაკვალ.

ცოტნე მეორე,

ცოტნე მესამე, - 

მადლიან მიწას ასე ცოდნია, -

არც ბადიში და არც ნათესავი,

ძე ამ მიწისა, - ყველა ცოტნეა.