|
ვით არ მიყვარდეს სამშობლო ლამაზ და სურნელოვან ველებით სავსე, ნანგრევი, რაიც სცდება აკლდამას დაუცხრომელი მდინარის ხმაზე.
კორდებს საირმეს, ველებს სათაფლოს, აფერადებით რომ სცდება დაბლობს, მიდის თანდათან და ადის მთაზე.
ჩემთვის მყინვარის გიჟი მდინარე - მასთან ყრმა ვიყავ და აწცა ყრმა ვარ, მოუსვენარი, დაუძინარე.
უმშვენიერეს ჭალას და ტყესა, ასე რომ ელავს იმათი ზეცა, იმათი ზეცა პირმოცინარე.
მობიბინეთა ამ არეთ ბედი; ეს არის ღვიათ, ეს არის ვარდთა, ეს არის შქერთა უსაზღვრო ტბეთი.
დაფიქრებული გასცქერის მთა-გორს, როგორ გადახნის თვალწინ ჰორიზონტს ასწლოვანი ხის მოხრილი ქედი.
აღაგზნებს ვერხვებს ჩრდილ-ფერიები, და დაეცემა ყანებს და ვაზებს უულურჯესი - ვინემ იები.
მოგონებების ტალღათა მკრეფი, როს დავინახო კავკასიონის უამაყესი, ბრგე რელიეფი.
სიამეთ მგვრელი შეხება ქროლვის, დასაბამიდან უარმყოფელი ყოველნაირთა კვდომათა ჟრჟოლის.
ხალისიანთა ნიავთ ჭევლება, თავბრუდახვევა და სურნელება გადასარევად ცოცხალ ფოთოლის.
ვინმე იმნაირს ვერ ნახავს ეზოს, რომ ხე არ ერგოს და იავარდი და სილაჟვარდე გარს არ ეთესოს.
ჰაეროვანი თრთის ძოწეული და იღუშება წარბი ძველ ციხის, კედელს ხშირ-ხშირად სუროხვეული.
მწვანით დაბურულ მოსახვევებზე, რაც ყოველ ბიჯზე მდგარ ნანგრევებზე აფეთქებული სჩქეფს ბროწეული.
რაც კი წუთია და ნაბიჯია, თითქო ამ წმინდა, სპეტაკ ქალაქზე თანდაყოლილი რამე ნიჭია.
უნარნარესი ალვათა წელი, მუხები ძველი, ცაცხვები ძველი, ძელქვები ძველი და გლედიჩია.
რაც უჩვეულო შვენებას ახვევს, ამ საოცარი მიდამოს ისეც უბურუსო და უღრუბლო სახეს.
გადეფინება და დაანათებს - კიდევ უფრო მეტ შვენებას მატებს, მეტ სიდიადეს და სიამაყეს.
თვალუწვდენელი წელიწადთ ტყეა, უხსოვარ ხნიდან დროგადასული, აქ დარჩენილი მისი სახეა.
და იქნებ მეტთა მანძილთა მწდომის, მომსწრეა იგი მრავალი რისხვის, მრავალი ცეცხლის, მრავალი ომის.
აწ დანგრეული ზღუდე და ბინა, უფრო ძველია, ვიდრე ათინა და უფრო ძველი, ვიდრე თვით რომი.
რომელიც გზნებათ მრავალთ საწყვია იქ რომ კორდია და იმ კორდზე რომ გადარჩენილი სამი ცაცხვია.
აღფრთოვანებით, იმედთა შლილთა და ოცნებათა გადახდენილთა, ჩემთა ოცნებათ გროვა აწყვია.
რაც კი ბილიკი და ნანგრევია, მას ჩემი ყომობის, საოცარ ყრმობის, უნელებელი ოხვრა ჰხვევია.
რამდენი სევდის, რამდენ სიამის, მე, დაფიქრებულს, ვინ უწყს, რა წვაში მღელვარე ღამე იქ მითევია.
კედლებზე, კარად, ფერფლზე იმ დროის, ღელავს მთელი ტყე, მთელი ზღვა, მარად მწვანე ხეების, მწვანე სუროის.
ჩემს სიყმაწვილეს შთაბერეს ძალა: ჟამმა ხელით ვერ გამომაცალა იგი, ტკბილი თუ მწარე, ფიალა.
მეშინის ვისი, მეკრძალვის რაის? ამ ნანგრევებთან მშობლიურ სიოს მარად ვუპოვით უჭკნობელ მაისს.
რით კაცი გულში ხანჯალს ჩაიგებს - ვინაც გაიგებს ჩუქურთმას ქართულს, ის პოეზიას ჩემსას გაიგებს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
