ჰგავს საქართველო უგუმბათო ბაგრატის ტაძარს...

ოდესღაც კოლხეთს ეძახოდნენ მარების მხარეს;

ეს იყო მხარე მეომარ ქალთა, ანუ მარების.

აქ დიუფალი ლამარია მწყემსავდა ხარებს,

ლამარია, ღმერთი სიკვდილის და მწუხარების.

მარადიული სახლი უფლისა იყო სამარე;

მარადიული ნება უფლისა იყო სიზმარი;

სახე უფლისა იყო მთვარე, ანუ ყამარი;

ჟამი ლოცვისა იყო ელამზე, დილა ცისმარე.

მარანი იყო სალოცავი ადგილი მათი

და ლოცულობდნენ განმარტოებით, მალვით, ფარულად;

მართვა იყო უწმიდესი წესი, ადათი;

ზეიმთა შორის უდიდესი იყო მარულა.

და უმთავრესი საქმე მათი, მათი ხელობა

იყო თურმე მარჩიელობა, მარიკელობა

და ამიტომაც, ამორძალებს, გრძნეულ მარ ქალებს

ბრძენნი ქარიტებს უწოდებდნენ, დებს, ანუ დალებს.

და ორად იყო გაყოფილი ერთსამმართველო,

იმერ და ამერ და კაშკაშებდა ვითა მარიხი

სამშობლო ჩვენი, ქარიტი ველი, თუ საქართველო,

თუ მარგალიტი ზღვის ტალღებით გამონარიყი.