|
ხანდახან, - ზღვა რომ თავს აიწყვიტავს, ანდა, როდესაც მზე ზღვაში ყვინთავს - მიმოიხილოს ჩაძირული რათა ქალაქი... თავისი ცითა, თავისი ზღვითა, ბზიფითა ლურჯით, გეგათი თეთრით, განსაკუთრებით ავადჰარათი, ეს აფხაზეთი! ეს აფხაზეთი! - იცი?! - არის რა საოცარი?!
ჩურჩული წყვილთა, ფოთოლთით მთვარე გამოშუქს ყვითლად, ვით ფორთოხალი... და, გინდა, გინდა, მოახტე გინდა, მოახტე გინდა ზურგზე თოხარიკს,
ვით ჯადოქარი, სახეში გინდა გცემდეს ფაფარი, მილახ-მოლახო, გინდა მთაბარი, სიცოცხლე გინდა, მოკლედ, რომ ხარ, იქ. |
