|
გულ-დაღალული, დამწვარი, მეფის ტყვეობის მნახველი, ტყვეობაში მყოფ ცოლ-შვილსა ეკითხებოდა ქართველი.
სამშობლოს აოხრებულსო, როდესაც თემურ მძვინვარე ფეხით სთელავდა მის გულსო?
სიმდიდრე ჭეშმარიტიო, ოქრო და ვერცხლი დიდძალი, თვალი და მარგალიტიო"
მაგ შენს გულსა და თვალშიო? ეგ ოქრო ცეცხლში ჩაჰყარე თვალ-მარგალიტიც წყალშიო!"
"შენ მაინც გამახარეო! - გულმა რა გითხრა, როდესაც დააგდე ჩვენი მხარეო?
დავწყევლე ჩემი ბედიო!.. სხვა რა შემეძლო მე იმ დროს ბედკრულსა ამის მეტიო:
სახსოვრად მოვიტანეო; მისი დამჭკნარი ფურცლები ცრემლებით გადავბანეო
არ განედლდება არაო! მარტო ცრემლები ქვეყნისთვის საშველად არა კმარაო.
"შენ რაღა იცი კარგიო? რა წამოიღე, მიჩვენე, საშვილიშვილო ბარგიო"?..
სიფრთხილით შენახულიო, რომ საიდუმლოდ მონგოლებს, გავუპო ხოლმე გულიო!"
ვერ ნახავ გამარჯვებასო: რომ ბევრიც მოჰკლა აქ მტერი იქ ქართლს ვინ მისცემს შვებასო?
საუნჯე წმინდა... დიდიო, წარსულისა და მომავლის სიცოცხლის გზა და ხიდიო:
ქვეყნის ჭირი და ლხინიო; სამშობლოს სისხლი და ხორცი მისივე ნაღველ ტვინიო"?
გულზე მე დავიკიდეო. ვერ გავეყრები, გინდ მოვვლო ტყვეობით კიდით-კიდეო!..
და მისი მწარე კვნესაო... ორივე ერთად სიმებმა შიგ გულში ჩაიკვნესაო".
ხმას ცას აწვდენდა ჰანგებით... და ის ხმა ტყვედ ქმნილს ბაგრატსაც მოესმა ღვთისა განგებით...
შენი სამშობლო ტკბილიო! ვინც სულს არ სწირავს სამშობლოს, არ ეთქმის ქვეყნის შვილიო"
აწ იყავ ნება შენიო! მე სულს გავწირავ, მაგრამ შენც სამშობლო დამიხსენიო". |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • აკაკი წერეთლის პოეზია/პროზა |
