წინაპრის ლანდი ცხად-სიზმრის დარდებს -

ბინდის სახვევებს აცლის ლაზარეს.

დგას წიწამურთან თეთრი ირემი

და თავის სიკვდილს ხედავს, საზარელს.

სისხლიან შუბლით ახევებს ჰაერს,

რქებში უნთია ცეცხლის მტევნები.

მცხეთასთან მდორედ მიდის არაგვი,

სულეთის ღამე მისდევს თენებით.

დღესასწაულთა ამარა რჩება

ჩემი ქვეყანა - მწირველი ბრძოლით.

მამულს, ენას და რჯულს რომ შესწირა

მშვიდობაც, ლხენაც, შენებაც, ომიც.

მთის სიმაღლით დგას დედამიწაზე -

ქრისტეს ნათელით სავსე ბარძიმი.

ხან საფარველი დაადო ჟამმა,

ხან - ანიავა ძველი განძივით.

ხან სანაწილე ვიყავით უფლის -

ჩვენში მარხავდა სიტყვას გაუხრწნელს.

დღემდე უწყვეტი სულთა კავშირი

მარადისობის ნიშანს გვაუწყებს.

ზეცის ეთნოსთა ჩამომავალნი

სულ ვარსებობდით მზის წილიანნი

და აღარ დავთმეთ ჩვენი ნათელი -

დავითიანი და ილიანი.

ლიტურგიები ომის და ცეცხლის

და მღვიძარება დიდი წინაპრის,

სულ მსხვერპლი, მსხვერპლი ორთავ სოფლისთვის -

უძვირფასესი შესაწირავი.

გაცემის ჟამი გვედგა ყოველთვის,

რამდენს დაერქვა “საუფლო ძღვენი”.

მსხვერპლად ვიღებდით, რაც რამ გვებადა,

რომ დაგვრჩენოდა უფლება შენი.

ჩემო მამულო, წმინდანთა მიწავ,

“დღეს სამიკიტნო დუქნად ქცეულხარ”,

სვამ სადღეგრძელოს, განა თუ სიტყვას

და ღვაწლს აგრძელებ შენსავ რჩეულთა?!

შეხსენი კარი, შედი შენს თავში,

ჩახედე თვალებს გრძნეული ქართვლის,

ჰკითხე, მას ჰკითხე - შენ ბებერ დედას,

ღირსეულ შვილად, ვაი თუ, არც გთვლის?

“არც მტერი ჰყავდა ღირსი” ბრძოლისა,

არც მოყვარე ჰყავს ავსილი სიბრძნით.

მყინვარს გავხედოთ, ეგება ადგას

ცისარტყელების ნათელი ბინდი?

ნუთუ ამ მთების მაღალ მწვერვალებს

მხოლოდ ტაშის ხმის, ეყოფათ, ექო?

მამულო ჩემო, როგორ მინდოდა,

თავისუფლება ღმერთივით გვეგრძნო.

მთის მწვერვალებზე ეფრინათ სულებს -

ნისლიან მხედრებს, გმირულ მხნეობით,

შენივე თავით აღვსილს გეხარა,

და არა მონურ კეთილდღეობით.

მაგრამ რაც უნდა ვთქვა, ვივალალო,

მიყვარდეს ჩემი წუხილიც, ცრემლიც,

არ დაელევა უფალს დიდება,

არ წაექცევა ქართვლს მცხეთის ძელი.

არაფრობისთვის თუ არ გაგვწირავს,

უფალი, ჩვენივ ცოდვების გამო,

მამული - ტანჯვით ნამარხულევი,

ისევ მიაგნებს სიცოცხლის წყაროს.

რადგან ასეთი ჰყავს წინაპარი,

მარადი ჟამის მადლითაც ვცოცხლობ,

მინდა, ეს მიწა - ღვთის ნატერფალი,

მორჩილებით და ნუგეშით ვკოცნო.

მრავალჟამიერ, გაძლებისათვის,

უწყვეტი ომის და ლხინის ველო,

მართალი კაცის ღვთიური სიტყვით

მარადისობის ღამისმთეველო.

წინაპრის ლანდი ცხად-სიზმრის დარდებს

აცლის ლაზარეს, როგორც სახვევებს,

დგას წიწამურთან თეთრი ირემი

და დღესაც მგელთა ხროვას ახელებს.