I

მთები - ფერხულში ჩაბმული დევები

დავერცხლილ კაბადონს ცისკარი ესევადა,

ზედაზენს მთიები ფანტელებს ასევდა

ჯვარსაც იდუმალი სწვეოდა სევდა.

მტკვარზე ფენიქსური ლანდი არმაზის

(უცხო სარკოფაგებს დროება ამაისებს),

გალევს ისტორიის ყავლს უზარმაზარს

და მტვრად გააზავებს ნაურავს და ნაისრევს.

II

ო, სერაფიტას ლანდი,

ცად მომქარგველი სიზმრის,

გულო, აბა, ვით განდო

თუ ვეზიარე მზის დარს?

ვით ვეთაყვანო მის დარს,

მის ეთეროვან მანდილს

ოდეს ცრემლები დამდის

ო, უმრავლესი ზღვისგან?

მან აღზევება ცამდის

ო, გამიკვლია ვისკენ?

რძიან გზისაგან განდექ,

ქნარს უფერებდი მიზრაფს.

სულო, სალბუნებს სვამდი,

ოდეს სხეული იძვრის.

ო, სერაფიტას ლანდი,

ცად მომქარგველი სიზმრის.

III

ბინდში ჩაძირულა მთველმარე არმაზი

მნათობთა მეუფემ ცა გაიდარბაზა,

მოსჩანს შიომღვიმე, როგორც ცის ზმანება

მთათა მწვერვალებზე ნისლის დავანება.

მოდის განთიადი და უცხოდ ნაგები

ლეგენდით ნაფერი ეს სარკოფაგები

აღმოაცენებენ ხილვას თვის წიაღში,

თითქოს მობრძანდება თავად პიტიახში,

თითქოს მდინარება მტკვრისა და ჟამისა

უეცარ ხილვაში შენივთდა წამისად

და ამცნო სამყაროს მზიანთა მზისობა

დიდი იბერიის ცის მარადისობა!