იწოდა გული ჩამავალ მზესთან,

ემწუხრებოდა ღამე დასავალს

და მიყვებოდა სამშობლო ჩემი -

ქართული ლექსის თავგადასავალს.

როცა გკუწავდნენ სტრიქონ და სტრიქონ,

როცა ჭრილობა ღვიოდა მხართან,

მაშინ გიცავდა უფალი შენი,

მაშინ ღვთისმშობლის გფარავდა კალთა.

გაყინულს, ზოგჯერ, მუჭში გათბობდნენ,

ხან ვეფხვის ტყავზე ვეღარ გატევდნენ.

ხან საიდუმლო შარავანდედი,

სიმაღლეს შენსას ცისფერს მატებდა!

ათასჯერ ცხელი შანთით ჩამწვარი,

ყიოდა შენში დაღლილი გენი...

თუ დუმდი? - დუმდი!.. ლაპარაკობდი? -

ლაპარაკობდი ღმერთების ენით!

და შენ - სისხლიან ფიქრში განბანილს,

ვერ გეკარება ჭუჭყი ვარამის

და როგორც უნდა უხეშად გთარგმნონ,

გამოგიცნობენ მოსმით ყალამის!..

და მზე და მთვარე - წყვილი ტკივილი

თვალებზე გადგას წმინდა ცრემლებად...

ჩემი სამშობლო - ეს არის ლექსი,

სულ სხვა მელნით რომ დაიწერება!