ისე ცოტა მიწა გვაქვს, საყვავილედ არ გვყოფნის,

ისე ცოტა ზეცა გვაქვს, საფრენადაც არ გვყოფნის,

ისე ცოტა ვაზი გვაქვს, საჭაშნიკედ არ გვყოფნის, 

ისე ცოტა წყალი გვაქვს, დასახრჩობად არ გვყოფნის...

არა! ჩემო მიწაო, დედასავით მართალო!

არა! ჩემო ზეცაო, რწმენასავით მაღალო!

განა მართლა ცოტა გვაქვს ან მიწა და ან ზეცა,

ჩვენს მისახედ-მოსახედს თვალითაც ვერ დაკეცავ:

უცბად რომ გაგვიკავდეს ყველა მთა და მაღლობი,

ზღვარი რომ წაეშალოს დაყოფილს და დაღობილს,

ერთპირად რომ გვაქცია, ფხა გვექნება ქვიტკირის,

ვერ მოგვდრეკენ ღმერთები, ვერ მოგვკლავდა სიკვდილიც,

ცოტა ნიჭიც რომ მოგვცა ერთმანეთის გატანის,

დასკდებოდა გულები ორგულის და სატანის...

ჩემო მიწათ-მიწაო, უწმინდესო, მართალო,

ჩემო ზეცათ-ზეცაო, ბროლის ხელით ნათალო,

თუ რამ წყენა მიგვიძღვის, დაგვიბრუნე ალერსად,

ცოტა ლაქა მზესაც აქვს, ცოტა ჩრდილი მთვარესაც.

ვერ აგწონი-დაგწონის, რა სიმდიდრეც დაყარონ,

კათედრად გვაქვს მთაწმინდა, დარბაზებად - სამყარო.

თუმც გვიშრობდნენ ცხრაწყაროს, რომ არ გვეხნა-გვეთესა, 

მაგრამ მოწყურებული არ ვყოფილვართ ერთ დღესაც; 

გვიძირკვავდნენ ვენახებს - გლეხის გულის თანასწორს, 

მაგრამ ღვინონაკლული არ ვყოფილვართ არასდროს;

ტყეს გვიჩეხდნენ უსიერს, ოდით, ჟამით ჟამამდი,

მაინც გვქონდა ფილტვები დატენილი ჟანგბადით.

რადგან გული ერთისა ას კაცს გულად ეყოფა,

მიტომ სურდათ მოსრესა, მიტომ სურდათ ხელყოფა,

თუმც არასდროს ვყოფილვართ ჩვენი თავის პატრონი,

სხვათა სჯულს და სამართალს არასოდეს ვნატრობდით,

რადგან მზე გვაქვს იმდენი, არ გვეტევა სახლებში,

ჩაღვრილი გვაქვს ქვევრებში, გამჯდარი გვაქვს ძარღვებში.

ჩემო მიწათ-მიწაო, ცოტნესავით მართალო,

ჩემო ზეცათ-ზეცაო, ვარსკვლავებით გამთბარო,

თუ გვიბრძანებს ვარძია, თუ გელათი დარეკავს,

დაუმხობელს დავამხობთ, წაულეკავს წავლეკავთ,

თუ დაგჭირდა, ძაფივით ნემსის ყუნწში გავძვრებით,

ფეხს აიდგამს ძეგლები, სულს ჩაიდგამს ტაძრები,

რადგან შენი დედობით სავსენი ვართ ყელამდი,

შენს სიმცირე-სიდიდეს შევმატოდეთ ყველანი.