|
მე და დედა ვართ სოფლად და ჩვენი დიდი სახლი გრძნობს, რომ აქ მიყვარს ყოფნა, როცა გარეთ ყეფს ძაღლი;
ტურებთან რომ აქვს ომი, ამინდსაც არა უშავს, დედამ ჩაზილა ღომი...
გახდება მარტის თვეში, სამოცს ვუბრუნებ ხურდად, შემოვაბერდი ხელში...
როგორც ოდესღაც, მაშინ, უკვე ეტყობა დაღლა, მეც აღარა ვარ ბავშვი...
ამოკრეფს მტევნებს ყურძნის, ფრთხილად იფერთხავს ხალათს, როგორც ჩვეოდა უწინ...
მთას გაუყვითლდა ფერდი, ღვთისმშობლობაა ხვალე, სექტემბრის ოცდაერთი...
ჩირს გამოკიდებს ჭერში და ყველა დედა, ამ დროს, ღვთისმშობელია ჩვენში!.. |


