|
ღამე ნაზად მონანავე ცაცხვზე წვება, მთვარის შუქი უხმოდ მიდის ზართან, სოფლის გზაზე აღარავინ მელოდება, დედაჩემის სასაფლაოს გარდა.
და წარსული აცრემლდება დარდად... საფიცარი აწი არვინ მეყოლება, დედაჩემის სასაფლაოს გარდა.
მთვარის შუქი უხმოდ მიდის ზართან, სოფლის გზაზე აღარავინ მელოდება, დედაჩემის სასაფლაოს გარდა. |


