|
უდედობამ, თითქოს, სისხლი შემიდედა - უკვე ვეღარ გადავდივარ მალაყებს... ნეტავ, ახლა რას აკეთებს ჩემი დედა - ნუთუ მკვდრეთსაც ეზოსავით ალაგებს!
ვერ იშუშებს ატკივებულ წინამხარს, ნუთუ იქაც სათნოების საგანძურებს ზრუნვის სკივრში ისევ ჩემთვის ინახავს!
მარტოობის ყინულებზე ნაცურებს! - საიქიოს იმ კუთხეში მომახვედრე, სადაც დედა თავის ცოცხით ფაცურობს! |


