ფრაგმენტი რომანიდან: "მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი"
მე და ილარიონმა კარგად ვიცოდით ილიკოს ეს სუსტი მხარე და დღე და ღამე ილიკოს ღორის ქების მეტს არაფერს ვაკეთებდით.
აი ახლაც ვსხედვართ ილიკოს ეზოში აბიბინებულ კინდარზე, გვერდით მოღრუტუნე თვალმინაბული პოჭოკებგაჭიმული სერაპიონა გვიწევს და ილარიონს ვესაუბრებით.
- ასეთი ღორის მნახველი არ ვარ. - ამბობს ილარიონი.
- ამით მიდგას სული, - ამბობს ილიკო და ღორს მუცელზე უთათუნებს ხელს. სერაპიონა განცხრომით ქშინავს...
- ღორი კი არა ბევრ ვაჟკაცს ჯობია ... - ვთქვი მე
- მეთუ მკითხავ ილიკო, რად გინდა თვალებდაქაჩული ნაყაჩაღარი ბაბუაშენის სურათი რომ გიკიდია ბუხრის თავზე, დაუძახე პავლუშა ფოტოგრაფს, გაადაუღე სერაპიონას სურათი, გაადიდებიე და მაგის უკეთეს რას დაკიდებ ოთახში.
- ილარიონ შევარდნაძე! შენ თუ არ გჯობდეს ეს ღორი, მაგის კუბო გამეტანოს ამ ოჯახიდან! - თქვა ილიკომ
- მაგას უყურებ ილიკოო? ღორი კი არა ენა რომ მისცე - ადამიანია. ვთქვი მე.
- ახლა მოგინდა ხუმრობა? - ვუსაყვედურე ილარიონს, ილიკო რომ გავიდა.
- აგია ცხოვრება? მაგის დრუნჩიან ღორს ხმას ვერ უნდა ვცემდე? - განწირული ხმით თქვა ილარიონმა.


