შვილი: შემომხედე, მამილო, როგორი მრგვალი და ლამაზი ჭია დავიჭირე: თავი შავი აქვს, ფრთები მოწითალო და ფრთებზე შავი წინწკლები აყრია; მაგრამ ცოცხალია? როგორღაც არ ინძრევა.
მამა: ცოცხალია, მაგრამ თავი მოიმკვდარუნა; თავისი ექვსი ფეხი მოიკეცა, ულვაშები დამალა და უცდის, როდის გადააგდებ ბალახებში. ეგ არის ჭიამაია, რომელსაც რუსები ღვთის-ძროხუნას ეძახიან. მეტად სასარგებლო ჭიაა. ის და მაგისი მატლი ხოცავენ მრავალ მავნე მწერებს, რომლებიც ცხოვრობენ ხეხილისა და ბოსტნეულის ფოთლებზე და აფუჭებენ მათ.
შვილი: უყურე, მამილო, ჭიამ გული მოიბრუნა და ჩემს თითზე ამოცოცდა. ვნახოთ, აქედან სადღა წავა.
მამა: ახლავე დაინახავ, თუ სად წავა: უცქირე, როგორ ნელ-ნელა და ჩუმ-ჩუმად შლის თავის მსუბუქ და სიფრიფანა ფრთებს.
შვილი: აი გაფრინდა კიდეც; როგორი ეშმაკი ჭია ყოფილა, თქვენი ჭირიმე!


