|
ნუმცა ვემსგავსებით, ჵ ძმანო, ხეთა მათ ზამთრისათა უნაყოფოთა, ფურცელ-დაცჳვნებულთა ბელეკონთა, რაჲთა არაჲ მოვიღოთ ჩუენ პატიჟი იგი უნაყოფოჲსა მის ლეღჳსაჲ, რომელი წყევით განაჴმო ქრისტემან, არამედ ნაყოფიერ ვიქმნნეთ!
მფარველ ექმნის ჴორცთა ახოვნისათა დღესა ბრძოლისასა მახჳლისაგან - ეგრეთვე სცავს მარხვაჲ და ლოცვაჲ სულთა ჩუენთა მახჳლთაგან უხილავთა მტერთა მათ ბოროტთა უჩინოთაჲსა და განაწონებს გულთა მათთა.
მოტყინარე დაშრიტის მეყსეულად და განაგრილის მჴურვალე მისი - ეგრეთვე წყაროჲ ცრემლთაჲ დაშრეტს ცოდვისა ალსა და განაგრილებს ყოველსა სიცხესა ჴორცთა მჴურვალებისასა, რომელნი ცრემლით ინანიან.
წყალი და თუალთა ჩემთა - წყაროჲ ცრემლთაჲ? და ესრეთ ვტიროდემცა დღე და ღამე ლმობიერად, გულსმოდგინედ წინაშე ღმრთისა, ნუუკუე გან-მცა-ვიბანე შეგინებული ესე გუამი ჩემი და განვაბრწყინვე სული ჩემი.
და არღარა ძალ-მიც ყოფად კეთილისა, რამეთუ თჳთ შევიპყარ თავი ჩემი, ვითარცა ტრედი, მახესა მას მტერისასა. გევედრები, ქრისტე მჴსნელო, იჴსენ საბრჴეთა მისთაგან სული ჩემი და განარინე სიკუდილისაგან. |


