სახელი არ ვიცი, რა ერქვა, ჩემ სოფელში ახაიდუ შეარქვეს, ალბათ სხვა სოფელში კიდევ სხვა სახელს შეარქმევდნენ, ან ახაიდას, ან დურხანს, ან სხვა რამეს.
პირველად ძალიან უცნაურად გამოჩნდა სოფელში. სოფლის ბალღები ძროხებს აძოვებდნენ მამულებში და პირველად იმათ შეამჩნიეს: მოდის კაცი, ჯოხი მხარზე აქვს გადებული, თავზე ნაბდის ქუდი ახურავს. ბალღები რომ დაინახა, პირდაპირ იმათკენ წავიდა. არაგვის კაპი იყო გადმოვარდნილი და იმაში ჩადო ჯოხის ერთი ბოლო, მეორე ბოლოზე თვითონ ჩამოეკიდა, აიწია და ისე გადმოხტა. ჰაერში ნაბდის ქუდი მოსძვრა და შიგ შუა წყალში ჩავარდა. ის ქუდს დაედევნა, დაიჭირა და არც კი გაწურა, ისე დაიხურა თავზე. მივიდა, ბალღებთან ცოტა მოშორებით დადგა და თქვა:
- სიმღერა გინდათ?
- ბალღები დაიბნენ, უცებ ვერ მოვიდნენ აზრზე, შეშინდნენ კიდეც.
- დავიწყო? - იკითხა კაცმა.
- რაა? - ჰკითხა დიდმა ბალღმა.
- სიმღერა დავიწყო?
- რა სიმღერა?
- თქვენ ხომ გინდათ სიმღერა!
- გვინდა.
- მაშ, ვიწყებ.
ბალღები გაკვირვებული თვალებით მიშტერებოდნენ. იმან ჯოხი მიწაში ჩაურჭო, ფეხი ფეხს მიატკუცა, ხელები ჩამოუშვა და მაღალ ხმაზე წამოიწყო სიმღერა:
- ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიი,
ახაიდუ, ახაიდა, დურხანიიი, - გააგრძელა ბოლოში და სიმღერას რომ მორჩა, დაჯდა, ფეხები შემოიკეცა და თქვა:
- მოიტათ ახლა.
- რაა?
- რა და, პური, რომ გიმღერეთ, იმის საფასურად.
ბალღებს ძალიან მოეწონათ ეს უცნაური კაცი და ზოგმა პური მოუტანა, ზოგმა - ყველი. იმან მადიანად ჭამა, და მერე საღამომდე დარჩა მათთან.
საღამოს პირზე სოფელში შეჰყვა მწყემსებს. იქ ბალღებს უკვე მიეტანათ ამ უცნაური კაცის ამბავი და სოფელი ბანებზე გადმომდგარი შეეგება იმის მოსვლას.
იმან ერთი სახლის დერეფანში ჩამოკიდებულ პანტა მსხლის ჩირს მოჰკრა თვალი და ეტყობა, მოესურვა ჩირის ჭამა. სახლის წინ გაჩერდა, ისევ ისე მიატკუცა ფეხი ფეხს, ხელები ჩამოუშვა და ჩირს შეუმღერა:
- ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიი, ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიიი...
მერე გაჩერდა და სახლის პატრონს დაუძახა:
- გამომიტანე ეხლა ჩირი.
- ჩირი განა შენთვის გავაკეთე!
- ხო გიმღერეთ, მეტი რაღა გინდა?!
- ვინ გთხოვა მერე, რომ მღეროდი!
- ჰო, კარგი, კარგი, გეტყობა, არ გეყოფინა, - თქვა იმან და ისევ ხმამაღლა მორთო სიმღერა:
- ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიი, ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიიი...
აღარ ჩერდებოდა, მღეროდა და მღეროდა. ჩირის პატრონს შეენანა და ერთი აბმა ჩირი ჩამოჰკიდა კისერზე.
ბალღები გალაღებულები დასდევენ უკან. ის დადის და სადაც რა საჭმელი მოეწონება, იმდენს უმღერის სანამ არ მისცემენ.
როცა სოფელს მისი სიმღერა მოსწყინდა და უკვე აღარაფერს აძლევდნენ, ისევ გაიდო ჯოხი მხარზე და წავიდა. არაგვის კაპს ისევ ისე გადაახტა, ოღონდ ჰაერში ახტომისას ცალი ხელი ქუდზე დაიფარა, რომ არ მომძვრესო, მაგრამ ცალი ხელით ჯოხზე ჩამოკიდებული ტანი ვეღარ შეიკავა და სიგრძეზე დაეხეთქა წყალს. ცოტა ხანს ასე იწვა თავწამოწეული, გაკვირვებული იყურებოდა აქეთ-იქით, მერე წამოდგა და მეორე მხარეზე კი არ გადავიდა, საიდანაც გადახტა, ისევ იმ მხარეზე ამოვიდა, ისევ ისე ჩამოეკიდა ჯოხს, აიწია, ცალი ხელი ქუდზე დაიფარა და ისევ სიგრძივ დაეცა წყალში. რამდენჯერმე ასე გაიმეორა, ბოლოს თავის სიმღერა უმღერა წყალს და, როგორც იქნა, გადახტა. გადახტა და წავიდა; წყალი წურწურით ჩამოსდიოდა ტანზე.
- ვინ იყო? - კითხულობდნენ სოფელში.
- ვითომ მართლა გიჟი იყო?
- გიჟი არა!
- რა ექვივნა?
- მართლა, სახელი რატომ არ ვკითხეთ?!
ვიღაცამ თქვა, ალბათ, ახაიდუ ერქმეოდაო და ამ სოფელში ახაიდუს სახელით დარჩა ის კაცი.
მერე რამდენჯერმე კიდევ გამოიარა ახაიდუმ იმათ სოფელში სულ სიმღერ-სიმღერით და ჭამა-ჭამით. ეტყობა, ყოველ სოფელში ასე დადიოდა. ბოლოს რომ ჩამოიარა, ერთ თოვლივით ქათქათა ბატკანს დაადგა თვალი და შემოუმღერა. მანამ არ გაჩერდა, სანამ პატრონმა ბატკანი არ აჩუქა. იმან ხელში აიყვანა და წავიდა. გაზაფხულის პირი იყო. ის თვე იყო, მგლებს რომ უყვართ წანწალი. მზორეები შეჭრელებულია და ისე არიან შეხამებულნი, ვერ გაარჩევ, სად არიან. მარტო ყმუილზე თუ მიხვდები.
მთორიანში კარგად ესმოდა სოფელს, როგორ საცოდავი ხმით მისდევდა მგლებს ახაიდუ.
მისდევდა და ტირილნარევი ხმით უმღეროდა თავის სიმღერას. ეტყობა, თავის ბატკანს სთხოვდა.
მერე აღარავის უნახავს. ერთხელ ბალღებს ენახათ შორიდან. ტყეში დარბოდა და ისევ ტირილნარევი მღეროდა თურმე:
- ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიი,
ახაიდუუ, ახაიდა, დურხანიიიიიი...
გამოჰკიდებიან, მაგრამ ვერ დასწევნიან.


