უკვე მოგონება მივეც ანათემას,

უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი.

ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა

ქუჩის მოწყენილი, სველი შუქნიშანი.

დავთმე სიყვარული, მაინც არ მეძინა,

თითქოს მომყვებოდნენ ძველი აკორდები.

მერე ჩემს გრძნობებზე ჩუმად გამეცინა,

მივხვდი, აღარასდროს აღარ გავლოთდები.

ქუჩა სიბნელეში თითქოს ნახაზია,

როგორ იცვლებიან სახლთა ფიგურები,

ყოფნა უშენოდაც ისე ლამაზია,

შენსკენ, დამიჯერე, აღარ ვიყურები.

უკვე მოგონება მივეც ანათემას,

უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი.

ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა

ქუჩის მოწყენილი, სველი შუქნიშანი.