ერთი დრო იყო,

გჯეროდა ჩემი,

ძალა ძმობისა გწამდა ძალიან,

დღეს ტევრს მიყვები ამაყი მზერით,

მეგობრისათვის აღარ გცალია.

ვერ გამიგია,

ბობოქრობ რატომ,

ვისგან რას ითხოვ,

კარგად არც იცი,

ულამაზესი პირიმზის პატრონს

შემოგეჩვია სენი ნარცისის!

ამპარტავნობის ყლორტი ახარე

და განდიდების ცეცხლი იწამე,

გადაგავიწყდა, ჩემო მახარე,

რომ თავნებობას მოსდევს სიმწარე.

ქაოსში შენთან მე ვერ ვიქნები,

წყაროს წყალს მე ვერ ვზიდავ საცერით,

მარად ჩამესმის,

ბრძენზე ფიქრებით,

- ასჯერ გაზომე,

ერთხელ გაჭერი...

ნერგებს ვაზისას ფათალოს ვაცლი,

საყანე ველზე ვკაფავ ნარ-ეკალს,

ვჭვრეტ სამრეკლოზე სიმართლის არწივს

და ველოდები როდის დარეკავს!