|
შენ ახლა ჩემსკენ მოხედვაც გიჭირს, მე კი - მე მაინც შენთვის ვილოცებ, სანამ ხელოსნის შავ-თეთრი ნიჭი გადამხატავდეს მარმარილოზე... ვერაფრით გარგე, ეს წლებიც ტყვიას ტყვიაში აჯენს, და ჩემს სიმაღლე გაბზარულ სარკეს ჩამოაფარებს ჭვარტლისფერ ნაჭერს. დიდი ხნის წინათ დამტოვებს მარტო ვერდების წვაში ...მერე დაურბენს საფლავებს წვიმა და შენგან წაშლილს ქვაზედაც წამშლის... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვასილ ბესელიას პოეზია |
