როდესაც ზეცას ავცქერით
ვარსკვლავით გაჩახჩახებულს,
ასეთ უღრუბლო კაბადონს
ვეძახით მოკარკაცებულს.
ღრუბელაშლილი დღე თუა,
ამ ამინდს ჰქვია ცრიატი,
მცირე ხნით გამოდარებას
ენამ უწოდა ჭიატი.
ღრუბელს, რომელსაც ქარები
წეწავენ, არ ასვენებენ,
წეროს ფრთასავით გაწოწილს
ფრთა ღრუბლად მოიხსენებენ.
ხან პულა ჰქვია, ხან ქულა
ბაჭიასავით ღუნღულას.
სულ მაღლა როა ღრუბელი,
იმას ვეძახით ბუმბულას.
თუ ზეცა მთლად გადაფარა
და გაქურუხდა ამავ დროს,
ამნაირ ღრუბელს, ოდითგან,
ხალხი ეძახის საავდროს.
ხოლო თუ არის მეჩხერი,
ცვარს დანატრული მიწა კი
წვიმას ამაოდ მოელის,
ამ ღრუბელს ჰქვია ციცაგი.
აქა-იქ თუა ღრუბელი,
გარიყული და ტიალი,
ამნაირ მოღრუბლულობას
დაერქვა იალკიალი.
ცას სიფრიფანად მოდებულს
სახელად ჰქვია მარაგი...
ხოლო ეს ლექსი, ნამდვილი,
არვის გეგონოთ არაკი.


