საქართველოს მწვერვალნო,
გშვენით ნისლის ფაფარი,
ბროლეულად ელვარებს
თქვენი თოვლის საფარი.
ჰეი, მთაო, ტებულო,
ცაში ატოტებულო,
მთაო ბანგურიანო,
ალმასქიმებიანო,
დაკბილულო ჭაუხო,
სავარცხელო ღრუბლისა,
მყინვარწვერო, გერგეტო,
მისადგომო უფლისა,
ზეცის ბიჯგო - ბორბალო
და ზვავებით მძვინვარო
დევის ფარო დარაკავ -
დევდარაკის მყინვარო,
შხელდავ, ელდავ თვალისა,
ბუბავ, მთავ კრისტალისა,
გოლიათო გისტოლავ,
სიმაღლეში ცის ტოლავ,
დიდო მთაო ადიშო,
ტიტანების ბადიშო
და მწვერვალო ჭანჭახო,
ლამის ცას დანაჯახო.
შენ კი, მთაო ლაჰილო,
მაღლით ჩამოძახილო,
ბუმბერაზო ჯანღაო,
ჯანღი აგეყალყაო,
ნუთუ ცდილობ ნაკრაო,
მთვარეს ეშვი გაკრაო,
მთაო, მთაო ჯიმარა,
გშვენის თავი ქიმარა,
კოხტა მთაო, ბურჟულა,
ვარსკვლავებთან ჩურჩულა,
ბუნიკივით სპეროზა,
ვაშა შენს კენწეროსა,
დიკლოვ, თოთო, თეთნულდო,
ნისლთა შემომჯარველო,
უჩახარხო, შანის მთავ,
ლაბოდავ და ლალვერო,
უშბავ, დევო ორთავავ,
შხარავ, ცხრათავიანო,
დადიაშო, ზვიადო,
კალთასადაფიანო,
მთებო კავკასიისა,
გოროზად შემართულო,
მარად მოსაფრებო
ცისქვეშეთო ქართულო.


