თიანეთში ერთი წარაფია, მწყემსები მას მტირალეებს ეძახიან.
იყავ წარაფი, არა გთვლიდა არავინ ტყედა,
გენაბრა ცა და სვეტებივით იდგნენ ხეები,
ღრმა ჩაფიქრებით ყურს უგდებდი ნიავის ხმებსა,
აგეტირა და დაგიძახეს მტირალეები.
აგეტირა და მტირალეებს გეძახის მწყემსი.
მე შენს კალთაში დამასვენებს ხანგრძლივი რული,
შენი მოთქმის ხმას გადავიტან ჩემს სიმღერებში,
რომ წამკითხველმა ჩემს ლექსებში იგრძნოს ტყის გული.


