მთარგმნელი: ჯემალ აჯიაშვილი
ჩემი ტრფიალი მძაფრი ქარია,
მთიდან რომ მოაქვს შავი ფაფარი,
ჩემი ტრფიალი ბოშა ქალია -
უბინაო და მიუსაფარი.
ქვეყნად ვინ ჰპოვოს სადგომი მისი,
დადის, ამაყად დააქვს სხეული;
ის ირემია - ხალხის გროვიდან
და ხმაურიდან გამოქცეული...
მაგრამ, თუ მოსწყდა მშობლიურ წიაღს,
მყის ჩაუქრება თვალების ეშხი,
იგლოვებს დიდხანს, დაიკრეფს ხელს და
გარდაიცვლება ქალაქის მტვერში.


