ედემის ჩაღმა ფერდაზე
ვენახი ჩასდევს ღვთისაო,
ასხია ქარვა გიშერი,
სულ თაფლ-ბადაგი სდისაო,
გაისმის გაბმული ზუნი
სამოთხის ფუტკრებისაო,
სულ სიმღერა და გალობა
დგა ანგელოზებისაო,
ცალი მხრით მთვარე დაჰნათის,
ცალითაც ნათელ მზისაო,
მარნიდან მადლი იფრქვევა,
სურნელი მირონისაო,
შინაით წყარო გადმოდის,
წყაროსთან ჩიტი ზისაო,
შაჰხარის ოქროს ნისკარტა
სუფევას სამებისაო.
სოფლისა ზღვაი აღძრულა
ღელვითა ცოდვისაითა,
ზედ ნაფოტივით მაქანებს
არვი გავცურო საითა,
ქვესკნელით შამყეფს ეშმაკი
ლაქარდიანის ხმაითა,
ჩამა, რას ეტანჯვინები
საწუთროს ბეხრეკ თავითა,
ბრმაა ეგ შენი უფალი,
ვერ შეაჯერებ კაითა,
სუ ეგრე გაცოდვიშვილებს,
მინამ იქნები მაითა?!
უცქირეთ ბრუნდის გაგდებულს,
მეპატიჟება საითა!..


