შემინდე, რომ ვერ გიძღვენ ამ შობას
შეპირებული მორცხვი კრებული;
გარეთ ხომ მაინც ლაღობს ბავშვობა -
ნათხოვარ ციგით გახარებული!..
ნუ იტყვი: რომ ვერ მიტან ჭიქიანს,
რომ დენდ პოეტებს ფულს ვესესხები.
მოდი და, ჰკითხე, შუკო ჯიქიას:
თუ ჭიქა არყად ღირან ლექსები.
ვიცი, რომ ოჯახს დიდი კუჭი აქვს:
ვერ დაანაყრებს მუზის ჯეჯილი…
და ეს ლექსიც ხომ: სტამბის ჭუჭყია -
გულიდან ლუკმად ამოგლეჯილი!
მაგრამ… ხსნილ სულში სულ სხვა ლექსია -
ყრმა მოცარტივით ჰანგთა მთოვარი,
ამაღლებული თვითეკლესია
და წამებული, ვით მაცხოვარი.
ჰოდა, ნუ მყვედრი, რაკი ამ შობას
ვერ მოგახარე მეკვლე-კრებული -
უბელო, როგორც კვიცი ბავშვობა,
და უკვე… ჩემებრ გაფითრებული.


