Ერთხელაც გაიფოთლება
გასაფოთლელი რაც არი,
კაცის გულს გული მონახავს,
მიწის გულს - ქერის მარცვალი.
Და გაზაფხული წაგვიღებს
და ვისაც დავეკარგებით,
იმან იდარდოს რაღა ჩვენ,
ჩვენ ისევ ჩვენი ჩანგებით
Ვიმღეროთ სიყვარულის და
თეთრი ვარდების მოფენის,
რა მოხდა ეთხელ ნუ ვიტყით,
Ბინდისფერია სოფელი.


