|
გარეთ თოვდა, აბგად ჰქონდა ერთი მუჭა ხორბალი. ქარი ქროდა, ქარი ქროდა, ტრიალებდა ბორბალი. აღარც ფაცხა, აღარც ქისა, აღარც ჩინი თვალისა... კაცი, საცხა ასი წლისა, იხსენებდა თავისას.
ქინძისთავიც არ მაჩუქა, დედის ნახსოვარიაო.
თუმც, მალევე დავეწიე, ვერაფერი ვუყავი
ხვალვე ცოლად შეგირთავ! ცხრა სულ მსახურს დაგიყენებ, ცხრა ძმას დავთმობ შეგირდად...
რაც მაცვია იმითაო, სხვას მივყვები ცოლათო.
ქინძისთავიც არ მაჩუქა, დედის ნახსოვარიაო
აღარც ფაცხა, აღარც ქისა, აღარც ჩინი თვალისა გარედ თოვდა, აბგად ჰქონდა ერთი მუჭა ხორბალი, ქარი ქროდა, ქარი ქროდა, ტრიალებდა ბორბალი. |


